W ostatni dzień trwania XVI. Kapituły Generalnej Zgromadzenia Córek św. Franciszka Serafickiego przy ołtarzu Pańskim stanął dla nas Ksiądz Biskup Edward Frankowski, a wraz z nim: Ks. Dariusz Bęc i Ks. Kapelan Wspólnoty. Intencją Mszy świętej objęta była Matka Generalna Victoria i Jej nowa Rada oraz całe Zgromadzenie, by ustawy i zalecenia XVI. Kapituły zostały owocnie zrealizowane, także dwie Siostry Solenizantki: z dziś – S. Przełożona Karolina Wiśniewska i S. Salomea Kopyś z jutra. Główną jednak i chyba najistotniejszą intencją było uwielbienie Boga za czas Kapituły i rzeczy, które się podczas oraz wskutek jej obrad dokonały oraz dziękczynienie za modlitwy, trud, pracę, wnioski i wszelkie poświęcenie tak Sióstr Kapitulnych, jak i domowych oraz wszystkich Sióstr. Wdzięcznym sercem M. Victoria i Siostry Kapitulne objęły wszystkich, którzy modlitwą, pięknym pisanym słowem oraz darem błogosławieństwa wspierali Zgromadzenie podczas przygotowań do obrad, jak i w czasie ich trwania. Wszystkie nadesłane Adresy, począwszy od Listu Ojca Świętego Leona XIV i Prefekta Kongregacji Życia Konsekrowanego, Księży Arcybiskupów i Biskupów, zostały odczytane bezpośrednio po otwarciu obrad i zostały dołączone do Akt XVI. Kapituły.
Modlitewnej stronie obrad, szczególnie w Liturgii Mszy świętych i Liturgii Godzin, jak już to wcześniej zostało wspomniane, towarzyszyli nam Męczennicy i również dzisiaj, w ostatni jej dzień, poprzez Wspomnienie Bł. Karoliny Kózkówny. Warto dodać, że Relikwie Błogosławionej, dzięki Ks. Dariuszowi, znalazły się na Liturgię na Ołtarzu i do jutra pozostaną w naszym Domu. Niech Pan będzie uwielbiony za ten dodatkowy dla nas znak miłości Chrystusa i wierności Mu aż do śmierci, nawet za cenę życia.
Nasz Główny Celebrans, Ksiądz Biskup Edward skierował do nas pasterskie słowo. I odnosząc się do Wspomnienia bł. Karoliny oraz mszalnych czytań wskazał najpierw na świadków wiary i Męczenników, bo i Eleazar z pierwszego czytania dał piękne świadectwo wierności Jahwe, i Zacheusz z Ewangelii również, bo tak bardzo zapragnął zobaczyć Jezusa, że nie patrząc na swój wiek oraz urząd wspiął się na drzewo i z pewnością był gotów jeszcze bardziej się upokorzyć, by cel swój osiągnąć.
Następnie Ksiądz Biskup przywołał postać św. Franciszka z Asyżu, naszego duchowego Ojca i zachęcał do jeszcze gorliwszego naśladowania jego miłości Boga i stworzeń, radości i prostoty oraz miłości krzyża, bo jako stygmatyk zawsze wskazuje nam, że wzorem dla nas jest Miłość Ukrzyżowana, dla której warto żyć i poświęcać swe siły każdego dnia.
Pod koniec Mszy świętej M. Victoria w ciepłych i z serca płynących słowach podziękowała Księdzu Biskupowi i Współcelebransom za obecność i modlitwę oraz prosiła o błogosławieństwo, by dzieło XVI. Kapituły Generalnej spełniło nadzieje Zgromadzenia na odnowę duchową i wzrost, także w liczbę. M. Victoria podziękowała też Siostrom Kapitulnym za udział i twórczą obecność oraz Siostrom z Domu za ogrom pracy włożony w przygotowanie i troskę o Kapitułę przez te dni. Przemawiając M. Victoria nie zapomniała też o naszych Solenizantkach składając S. P. Karolinie i S. Salomei najlepsze życzenia, by pod opieką swoich Błogosławionych Patronek z radością wracały do swoich Wspólnot i wzmocnione doświadczeniem wspólnoty i odpowiedzialności za Zgromadzenie.
Ksiądz Kapelan Władysław towarzyszył Kapitule modlitwą każdego dnia, sprawował Msze święte, zanosił Komunię świętą chorym Siostrom i dzisiaj, na koniec, jak każdego dnia zapraszani Goście, otrzymał w darze i na pamiątkę ikonę Jezusa pukającego do zamkniętych drzwi.
Sprawowanie Liturgii zakończyły życzenia Księdza Biskupa dla M. Victorii i Sióstr Radnych zwieńczone błogosławieństwem Relikwiami Bł. Karoliny, a potem wszyscy udali się na agapę, po której ostatni punt z Programu XVI. Kapituły Generalnej – rozesłanie.
Co jeszcze można dodać? Czas „uprzywilejowany”, bo takim jest Kapituła Generalna, dobiegł końca. Matka Generalna Victoria ocenia te dni jako błogosławione dla historii i rozwoju Zgromadzenia. Zamykając XVI. Kapitułę Generalną stwierdziła, że „zadziały się dobre rzeczy, umocniła się jedność siostrzana i odpowiedzialność za Zgromadzenie, a refleksje i uchwały wskazują kierunki działania i odnowy właśnie „dla lepszego jutra”.
Niech przykład bł. Ojca Antoniego i wszystkich wspominanych w Liturgii w te dni Męczenników oraz bł. Karolina, pomoże nam jeszcze bardziej „umiłować modlitwę, czystość i pracę”, abyśmy wytrwały w wierności Chrystusowi i radykalizmem ewangelicznym przybliżały do Boga stygnący w miłości, pędzący za wiatrem nicości, hołdujący złudnemu szczęściu dzisiejszy świat. Niech nam też pomagają w tym wszyscy nasi Patronowie: Matka Najświętsza Niepokalana, św. Franciszek Seraficki i św. Jan Paweł II, a także wspomniany w dniu wyboru Przełożonej Generalnej przez Wikariusza Biskupiego Ks. Leona Siweckiego Sługa Boży Wincenty Granat, który redagując nasze prawo własne chciał byśmy oddały nasze życie „Bogu w bliźnich”, gdyż to jawiło mu się wówczas koniecznie potrzebne. To jest wskaźnik i dzisiaj dla naszego zakonnego posłannictwa. Zgromadzenie powstało, bo było wówczas, na początku XX stulecia Kościołowi potrzebne, i dziś, w XXI wieku, nadal JEST KOŚCIOŁOWI POTRZEBNE.
s. Klara Radczak, sekretarka generalna
