Jak już nie raz było to sygnalizowane, nasza Rodzina zakonna Córek św. Franciszka Serafickiego cztery razy w roku przeżywa swoje patronalne uroczystości, a 4 października jest właśnie jedną z nich. Obchody zaczynamy zawsze dziewięciodniową nowenną, która rozpoczyna się 25 września i kończy 3 października dodatkowo dniem postu ścisłego, co w tym roku zbiegło się w kalendarzu z pierwszym piątkiem miesiąca. Dzień 3 października Zgromadzenia ma dla nas taż swoje znaczenie, historyczne, bo to 3 X 1959 r. Zgromadzenie zaistniało na prawie diecezjalnym, choć jego faktyczne powstanie i kształtowanie się w kierunku utworzenia wspólnoty zakonnej zaczęło się właśnie 4 października w r. 1928 i stulecie zbliża się już do nas milowymi krokami.
Nasze tegoroczne świętowanie Uroczystości św. Franciszka w pierwszosobotni poranek rozpoczęłyśmy Mszą świętą w kaplicy, którą sprawował Ks. Dr Jacek Beksiński, w koncelebrze z Kapelanem Domu. Wygłoszenie homilii także przypadło naszemu Gościowi – Ks. Jackowi, który już na początku Liturgii zaznaczył, że dla nas, Córek św. Franciszka, ten dzień jest szczególny, bo wspominamy „naszego zakonodawcę i duchowego Ojca – św. Franciszka Serafickiego. I jego orędownictwu przed Bogiem polecamy całe Zgromadzenie, dzieła i wszystkie Siostry oraz szczególnie s. Franciszkę Laskowską, która ma przywilej nosić zakonne imię „s. Franciszka”.
Kaznodzieja swoją refleksję rozpoczął od słów o radości, i to radości wyjątkowej, którą podpowiada nam dzisiejsza perykopa ewangeliczna, a mianowicie żebyśmy radowali się tym, że nasze imiona są zapisane w niebie. A jej doświadczyć i jak ją osiągnąć to dzisiaj uczy nas tego swoim życiem św. Franciszek. Patron nasz i Ojciec, który bardzo ukochał Boga, słuchał Go uważnie i odpowiadał życiem na słowo, które usłyszał, a miał tak dobre i czyste serce, pełne miłości i współczucia, że rozważając w pustelni Mękę Chrystusa został obdarowany znakami tej Męki.
I jeszcze jednego nas uczy św. Franciszek – mówił dalej kaznodzieja – uczy nas kochać całym sercem Boga i stworzony świat, ale trzeba też umiłować samotnię, pustkowie, odchodzić od ziemskich spraw dalej, wyżej, bo tylko wtedy na modlitwie, na kontemplacji, podczas chwil spędzonych sam na sam z Bogiem uda nam się pogłębić z Nim nasze więzi.
Nasza dzisiejsza Liturgia w Uroczystość św. Ojca Franciszka była jeszcze dodatkowo ubogacona, jak żadna dotychczas, gdyż naszej modlitwie ze św. Franciszkiem towarzyszyły Jego relikwie. Relikwie te uroczyście wniósł do kaplicy Ksiądz Kapelan Władysław, umieścił je przy figurze św. Franciszka, gdzie już zawsze zostaną, a po zakończonej Mszy św. zostały one ucałowane najpierw przez Celebransów, a potem do ucałowania Siostrom podawała je Matka Generalna Victora Kwiatkowska. 
Będą one dla nas bardziej namacalną obecnością św. Franciszka, ale też pamiątką w tym roku z racji 800-lecia Pieśni słonecznej św. Franciszka, nad którą Wspólnota Domu Generalnego medytowała w jednym z dni nowenny przed Uroczystością. A ja tak osobiście pomyślałam sobie, że bliźniacze Figury w prawym rogu naszej kaplicy są od dzisiaj jeszcze bardziej bliźniacze, bo łączy nie tylko dłuto rzeźbiarza i miejsce usytuowania, a u stóp obu naszych Ojców: i św. Franciszka, i bł. Antoniego znajdują się ich relikwie. Może to zbyt poetyckie, ale taka jest rola poezji, by ocieplała prozę, tak jak świąteczne dni ocieplają prozę dni codziennych.
Cieszymy się zatem tym świętem i prośmy Boga, abyśmy były godne nosić to zaszczytne imię Córek św. Franciszka Serafickiego, bo i Kaznodzieja wspomniał dzisiaj, że święto to dar, ale i zadanie, ten trud, by na wzór Świętych otrzymać „zapis” naszych imion w Niebie.
„O Trójco błogosławiona, łaską swoją w nas to spraw,
Niechaj wiernie przestrzegamy danych nam przez Ojca praw!”
