|
|
18 – 24. 08. 2025r.Rekolekcje zakonne -Droga nadziei
W dniach 18–24 sierpnia 2025 roku w Domu Zgromadzenia w Sandomierzu Pan obdarzył nas szczególnym czasem łaski. Dziewiętnaście sióstr zgromadziło się na dorocznych rekolekcjach, które prowadził o. Mateusz Stachowski OFM Conv. Poprzez Eucharystię, homilie i codzienne konferencje wprowadzał nas coraz głębiej w tajemnicę wiary, stworzenia i działania Boga w życiu człowieka. Towarzyszyła temu cisza, wspólna modlitwa Liturgią Godzin i adoracja Najświętszego Sakramentu, które otwierały nasze serca na spotkanie z Panem. Ojciec rekolekcjonista prowadził nas drogą, na której mogłyśmy odkrywać Boga obecnego w każdym doświadczeniu – w radości i bólu, w powodzeniu i rozczarowaniu. Tak jak uczniowie w Emaus czy Maria Magdalena przy pustym grobie, i my uczyłyśmy się rozpoznawać Pana w chwilach, gdy zdawał się być daleko. Rekolekcje były zaproszeniem, by spojrzeć na własne życie jak na panoramę miasta oglądaną z wysoka – by dostrzec to, co Bóg czyni etapami, czasem poza naszym wzrokiem, ale zawsze z miłością. Ojciec przypominał, że Pan widzi w nas więcej, niż same dostrzegamy. Człowiek często ocenia siebie przez pryzmat porażek, a przecież Bóg składa w nim piękno i mówi: „Idź z tą siłą, którą masz”. Historia stworzenia ukazuje Tego, który porządkuje chaos i nadaje sens. Tak samo działa dziś – w sercu każdego, kto Mu zaufa. W czasie konferencji uczyłyśmy się, że wiara wzrasta w ciemności i próbie. Abraham uwierzył obietnicy, choć nie znał drogi; Marta przy grobie Łazarza dopiero po wyznaniu wiary doświadczyła cudu. Wiara domaga się konsekwencji – od przyjęcia Słowa w sercu do konkretnego działania, które przemienia życie. Szczególne miejsce zajęła modlitwa. To ona jest oddechem duszy i wejściem w relację z Jezusem. Nie można się nią „nasycić na zapas”. Tak jak uczniowie prosili: „Panie, naucz nas modlić się”, tak i my każdego dnia musimy zaczynać od nowa. Modlitwa nie zwalnia z podejmowania decyzji, ale kształtuje naszą wolę i czyni ją zgodną z wolą Bożą. Dzięki niej wchodzimy w obecność Pana i coraz głębiej doświadczamy, że jesteśmy w Nim zanurzone. Rekolekcje były także okazją do zatrzymania się nad przypowieściami ewangelicznymi. W historii o robotnikach w winnicy odkrywałyśmy, że wszyscy jesteśmy tymi z ostatniej godziny – obdarowani ponad zasługę. W przypowieści o uczcie weselnej widziałyśmy wezwanie, by nie usprawiedliwiać się obowiązkami czy zajęciami, ale przyjąć osobiste zaproszenie Boga do relacji z Nim. Tylko On jest w stanie nasycić serce. Cały ten czas był doświadczeniem, że Bóg prowadzi cierpliwie, że łaska przekracza nasze kalkulacje i oczekiwania. Słowo, modlitwa i wydarzenia codzienności stawały się miejscem, w którym On sam się objawiał. Przed uroczystą Eucharystią, która była zwieńczeniem rekolekcji, wybrzmiały słowa wdzięczności. W imieniu całego Zgromadzenia Matka Victoria podziękowała o. Mateuszowi za posługę słowa, głębię duchowych treści i prostotę przekazu, a także za świadectwo życia oddanego Bogu. Następnie podziękowania skierowano do Matki Generalnej – za zaproszenie ojca rekolekcjonisty, otwartość i organizację całego dzieła, które stało się dla uczestniczek źródłem łaski. Kolejne słowa wdzięczności popłynęły ku s. Klarze, odpowiedzialnej za sierpniową grupę rekolekcyjną, której troska i oddanie sprawiły, że mogłyśmy w pełni korzystać z tego czasu. Wyrazy uznania złożono również s. Marzenie, przełożonej domu, oraz wszystkim siostrom czuwającym nad codziennymi sprawami – za serce, cierpliwość i troskę, którą otaczały uczestniczki rekolekcji. Po tych słowach dziękczynienia rozpoczęła się uroczysta Eucharystia – najpiękniejszy akt wdzięczności wobec Boga za czas łaski, modlitwy i wspólnoty. W jej centrum, po przyjęciu Komunii Świętej, siostry odnowiły swoje śluby zakonne, ponownie oddając Panu całe swoje życie i powołanie. Ten moment stał się szczególnym świadectwem wiary i całkowitego zawierzenia Bogu. Liturgia była zwieńczeniem rekolekcyjnej drogi i aktem oddania wszystkiego w ręce Ojca. Niech Bóg sam wynagrodzi wszelkie dobro i sprawi, aby zasiane w sercach słowo wzrastało i wydawało owoc w codziennym życiu, w prostocie i wierności powołaniu. Niech dopełni w nas to, co rozpoczął – bo wszystko jest Jego dziełem. „Niech Pan nam błogosławi i strzeże!”
s. Emilia
.
|
|
