’
Mszy świętej przewodniczył Ksiądz Proboszcz Leszek, a w koncelebrze towarzyszyli mu: Ks. Jerzy Zluwa z Wiednia, od lat gorący czciciel Błogosławionego i Ks. Mateusz Kobylarz, nowy ksiądz wikariusz w świetojózefskiej Parafii.
Ponadto przy ołtarzu służbę pełnili także Wojownicy Maryi, M. Victoria, s. Michaela i s. Klara. Świątynia była dość licznie zapełniona, a w tym gronie byli także mali i bardzo mali parafianie, co pozwala przypuszczać, że część do bł. Antoniego będzie trwała z pokolenia na pokolenie. A Rodzicom za to chwała! Tym bardziej, że trwają Dni Sandomierza i oferta na miły wieczór jest dość kusząca.
Celebrans główny, Ksiądz Proboszcz wygłosił również homilię. Przywołując z pierwszej Lekcji historię Jakuba oraz Józefa mówił o emigrantach i emigracji. Zjawisko to bowiem jest aktualnie bardzo na czasie. Ale przecież znane jest bardzo dobrze Polakom, bo przez całe wieki musieli emigrować, bądź wskutek prześladowania , bądź za chlebem. Jest to przeżycie trudne i bolesne dla każdego, kto musi wbrew sobie opuścić rodzinne strony, i potem zawsze tęskni do Ojczyzny i pragnie powrócić, lub choć kiedyś spocząć w ojczystej ziemi. Naszą ojczyzną jest Niebo i do Nieba powinniśmy tęsknić i po ludzku starać się wszystko zrobić, żeby się tam dostać. A Święci mogą nam w tym pomóc, możemy ich prosić i od nich się uczyć. A dzisiaj za przykład są nam dani Męczennicy: bł. Antoni Rewera i św. Bruno z Kwerfurtu.
Po zakończonej Liturgii Mszy świętej była jeszcze Litania do Najdroższej Krwi Chrystusa i odczytane intencje, których przez miniony miesiąc w Księdze Intencji znalazło się dość dużo. Wszystko zaś zwieńczyła Modlitwa do bł. Antoniego “Sandomierskiego Franciszka” i kapłańskie błogosławieństwo.
s. Klara
