W Domu Zgromadzenia w Sandomierzu dziewiętnaście Sióstr, przez sześć dni trwało wspólnie na modlitwie i w skupieniu. Rekolekcyjne – duchowe SPA – rozpoczęło się w Wigilię Uroczyści Narodzenia Świętego Jana Chrzciciela, a zakończyło się Mszą świętą 29 czerwca, w Uroczystość Piotra i Pawła – odnowieniem ślubów zakonnych.
Ksiądz Bartłomiej Krzos, profesor Seminarium Duchownego w Sandomierzu, prowadził nas przez ten czas ćwiczeń zakonnych, a Siostra wikaria Urszula Kuźnia czuwała nad koordynacją rekolekcji. W tym świętym czasie trwałyśmy na Adoracji Najświętszego Sakramentu, (także całodobowej) oraz w modlitwie brewiarzowej i osobistej. Dzięki duchowemu prowadzeniu, konferencjom Księdza Profesora Bartłomieja Krzosa mogłyśmy pogłębić i odnowić prawdy wiary, nasze Credo. Myślą przewodnią rekolekcji był temat: Jak wierzyć we współczesnym świecie. Ksiądz Rekolekcjonista wyjaśniał rolę charyzmatów w posłudze Sióstr i całej wspólnoty oraz to, że jako Siostry zakonne jesteśmy obecne w ,,łodzi Kościoła”, która czasem jest miotana falami, ale trwa dzięki naszej wierności.
Trudno w kilku słowach oddać bogactwo treści, piękno przekazu oraz umiejętność z jaką Ksiądz Bartłomiej mówił o Królestwie Bożym, o Zbawieniu w Chrystusie, o Duchu Świętym, o Kościele i rzeczach ostatecznych. To wszystko stanowi nasze wyznanie wiary. Wierzymy w te prawdy, znakami Królestwa Bożego są miłość i godność królewska. Ksiądz Profesor czerpał z bogactwa Starego Testamentu, gdzie cała historia Izraela obrazuje dzieje Królestwa Bożego. Osoby konsekrowane w obrębie tego Królestwa – wspólnoty kościoła, są jak strażnicy świętego miasta, które jest częścią Królestwa. Czuwają nad nim – modlitwą, tak jak warty wymieniały się dniem i nocą. Czy tak właśnie wygląda budowanie Królestwa Bożego w nas? „Weźmy to sobie do serca”, mówił ks. Rekolekcjonista, że „jesteśmy bohaterami i bohaterkami Starego Testamentu, uczestnikami tych królewskich dziejów. Prorocy przychodzą do nas, ale czas, abyśmy poczuli się jak królowie i królowe. Coś zależy od nas. Poczujmy się aktywni w naszym życiu, nawet jeśli jesteśmy zwykłymi osobami, jesteśmy królami i królowymi naszego własnego zbawienia, naszego własnego Izraela. Musimy dbać o to z prawdziwie królewskim zapałem. Nasza Jerozolima, serce nasze, niech nigdy nie zostanie zburzona. Niech strażnicy czuwają dzień i noc, aby pilnować wszystkiego, co nam powierzone. Nasze myśli, plany i działania – wszystko to ma znaczenie. Gdzie znajdziemy ocalenie, gdy nadejdzie atak ze strony złego ducha? Nie jesteśmy w stanie tego przewidzieć, ale jako dobra królowa naszego życia musimy być gotowi”. Niech ten obraz towarzyszy nam i pobudza do pogodnej pracy w budowaniu Królestwa Bożego w nas samych i w naszej wspólnocie. Jesteśmy oblubienicą Pana – to największy zaszczyt dla człowieka. Niech nam wzorem będzie Maryja. Bóg w sercu Maryi złożył dary, łaskę Ducha Świętego, która działa także „w sercach kobiecych, czystych i wielkodusznych”, jak mówi psalm. Kościół żyje mocą Ducha Świętego, a my, podobnie jak Maryja, powinnyśmy patrzeć, wierzyć i czekać. Dar Ducha Świętego jest łaską, a my możemy tylko czuwać i być otwarte na działanie Ducha Świętego. Przede wszystkim powinnyśmy być osobami otwartymi na dary Ducha Świętego, w które Pan Bóg w swojej łaskawości będzie nas wyposażał. Niech to stanie się na Bożą chwałę.
Z wdzięcznym sercem składamy podziękowania ks. Bartłomiejowi za poprowadzenie nas przez ten czas rekolekcji. Ufamy, że z Bożą pomocą i mocą powrócimy do swoich zadań, realizując charyzmat zgromadzenia i wypełniając swoje obowiązki z miłości do Boga i bliźnich. Szczególne podziękowania kierujemy do Matki Generalnej, Siostry Victorii Kwiatkowskiej, za umożliwienie, zaproszenie nas i zorganizowanie tych świętych rekolekcji. Niech Pan sam będzie dla niej nagrodą i umocni ją w pełnionej tak pięknie posłudze. s. Emilia
