Nasze świętowanie w tym roku rozłożone było, można powiedzieć, na cały tydzień. W dniu 2 lutego, w Święto Ofiarowania Pańskiego miałyśmy z rana Mszę św. sprawowaną przez Księdza Kapelana. Była modlitwa za wszystkich konsekrowanych i poświęcenie gromnic. Wieczorem zaś, delegatki z naszej Wspólnoty, na czele z M. Victorią i Siostrą Przełożoną Marzeną udały się na nabożeństwo do Zawichostu, by razem z osobami konsekrowanymi z całej diecezji dziękować Bogu za dar powołania. Mszy św. przewodniczył Biskup Sandomierski Krzysztof Nitkiewicz. Do koncelebry włączyło się kilku ojców zakonnych. Po Mszy św. w kościele parafialnym było jeszcze spotkanie wspólnotowe w Domu rekolekcyjnym Sióstr Jadwiżanek. W diecezjalnym świętowaniu 26. DŻK wzięło udział ok. 70 osób, a w gronie tym byli także nowicjusze ze Świętego Krzyża i postulanci z Rozwadowa. Ksiądz Biskup podziękował Siostrom, Paniom i Braciom za świadectwo życia i zaangażowanie w dzieła duszpasterskie diecezji. W homilii podkreślił, że naszym najważniejszym być, to miłość Boga i służba bliźnim, na wzór św. Teresy od Dzieciątka Jezus, która w sercu Kościoła chciała być miłością.
Nasza Wspólnota zaś, w swoim domowym gronie, świętowała uroczyście dopiero u schyłku tygodnia, w sobotę 5 lutego, w liturgiczne wspomnienie św. Agaty. Mszy św. w intencji Sióstr i całego Zgromadzenia, na zaproszenie Matki generalnej i Przełożonej Domu, przewodniczył i homilię wygłosił Wikariusz biskupi ds. życia konsekrowanego w naszej diecezji, ks. prof. Leon Siwecki. Ks. Leon, podkreślił piękno życia poświęconego Bogu przez konsekrację rad ewangelicznych oraz cichą, codzienną służbę Sióstr zgodnie z charyzmatem. Przywołując postać z pierwszego czytania mszalnego, przestrzegał, że tak jak mądrość Salomona była darem Boga, tak i nasze powołanie jest darem Boga i nie można o tym zapomnieć, bo liczenie na własne siły, zapatrzenie w siebie, może szybko doprowadzić do upadku nawet „najdoskonalszych we własnym mniemaniu”, jak doprowadziło to do upadku Salomona. Tak jak zawsze na św. Agatę, tak i tym razem, Ksiądz Kapelan Władysław poświęcił nam chleb, wodę i sól, by Patronka chroniła nas przez burzą, piorunami i innym kataklizmami. Ks. Leon dodał, byśmy biorąc święconą sól pamiętały, że „mamy być solą ziemi” i trzeba się troszczyć byśmy nie przestali nią być wobec dzisiejszego świata. Po zakończonej Liturgii nasi Celebransi zostali podjęci herbatą przez M. Victorię w Domu generalnym, bo w naszym Domu na Leszka Czarnego 9, rozpoczął się remont kuchni i refektarza.
Jesteśmy wdzięczne św. Janowi Pawłowi, że w 1997 r. ustanowił to miłe dla nas święto, dzień szczególny, dzień osób konsekrowanych w Kościele. Jesteśmy także bardzo wdzięczne Księdzu Biskupowi i naszym Przełożonym, że ten piękny zwyczaj kultywują i pragną razem z nami dziękować Bogu za stan zakonny i życie konsekrowane w Kościele. Umocnione miłym świętowaniem, z radością podejmujemy naszą misję i staramy się spalać (płonąc jak gromniczna świeca) dla Pana Jezusa, naszego Oblubieńca, każdego dnia. Staramy się, jak przypomniał nam ks. Leon, być solą ziemi i światłością świata w naszych miejscach pracy i posługiwania, a Kościół kochać z całego serca i „w Jego sercu być miłością”.
s.K.s.g.
